فریاد خاموش

شمع نیمه جون

fariadekhamosh — Thu, 27 Mar 2008 11:00:18 GMT

مثل شمع نیمه جون داره میسوزه تنم کسی باور نداره این تن خسته منم خیره مونده به افق چشم انتظار من هم زبون شعله هاست داد من هوار من قصه ی زندگی من قصه ی ماه و پلنگ قصه ی رفتن و موندن قصه ی شیشه و سنگ شب به پایان نرسونده شعله ی آخر من صبح صادق هم دمیده روی خاکستر من شعله از سرم گذشت آشنایی نرسید قطره قطره شد تنم در فضای شب چکید هر چه گفتم نشنید کسی جز سایه ی من تو که با من میمیری سایه فریادی بزن بی صدا سوختم و ساختم در دل این شب درد از تنم چیزی نمونده غیر خاکستر سرد غیرتم میکشدم اما روشنی بخش شبم میرسم به صبح صادق با همه تاب و تبم مثل شمع نیمه جون لحظه لحظه جون به لب داره میسوزه تنم بی صدا در دل شب اوج التهاب من آخرین لحظه ی شب پیک صبح شب شکن میرسه خنده به لب تا شب از پا ننشست صبح صادق ندمید تنم آسوده نشد تا به آخر نرسید خداحافظ دوستان

زمستان

fariadekhamosh — Mon, 10 Mar 2008 08:42:18 GMT

من امشب سراپا زمستانیم

اگر تو نیائی به مهمانیم

دلم سرد و در بستر احتضار

و خشکیده چشمان بارانیم

خدا را یک امشب بپرس از خودت

چه شد عاقبت حال زندانیم

به موجی ز چشمان دریائیت

کشیدی به گرداب حیرانیم

بگو تا بگویم بر آن زنده یار

صفیر پر آشوب طوفانیم

غیبت

fariadekhamosh — Sat, 23 Feb 2008 09:48:18 GMT

درود دوستان عزیز. دوستانی که منو مورد لطف قرار میدن و به وبلاگ میان و نظر میدن عدم حضور من در وبلاگشون رو حمل بر بی توجهی نکنند. من برای یک یا نهایت دو ماه نیستم و متاسفانه در این مدت اصلا به اینترنت دسترسی ندارم. برای همه شما دوستان عزیز آرزوی شادکامی میکنم.. و همه شما رو به خدا میسپارم. در پناه مهر باشید.

fariadekhamosh — Fri, 15 Feb 2008 00:26:18 GMT

درود به شما دوستان عزیزم مستانه یکی از دوستان خوب من این شعر رو برام تو کامنت گذاشته بود و من دوست داشتم که شما دوستان عزیزم خواننده ی این شعر زیبا باشید از تو ممنونم مستانه به خاطر شعری که به من ناچیز هدیه دادی.

آهای آفتاب کجایی؟
هان !به چه می اندیشی
در نگاه های سرد
این ماه تاب به چه مقرضی
بغض کدام حادثه را در دل
زمین می خرامی
ودر انتهای کدام سکوت فریاد بر می آوری؟
این جا زمین است
و خلوت دو پاک باخته
من تو
تکرار شو
به بهانه آفتاب بودن تکرار شو
لبریزشو به بهانه
رسیدن لبریز شو!!!!!

تنهایم

fariadekhamosh — Sun, 03 Feb 2008 16:08:18 GMT

من به اندازه ی غوغای شما تنهایم

من چو آرامش آغاز بلا تنهایم

شب چشمان مرا چشم شما هیچ ندید

من غریبانه به دنیای شما تنهایم

شب تنهائی من بیوه ی ماتم زائی ست

نه صدائی، نه ندائی، نه کلامی، تنهایم

دل آئینه ی من بهت غبار آگینی ست

پس این پرده ی سربی هوا تنهایم

من ز دامان کویر تا لب بحر حضور

پر یک جرعه ی شوق همه جا تنهایم

پر و بالی نزدم، حجم نفس کشت مرا

کمکی، مرغک آزاده رها تنهایم

به که رو کنم و به که بنالم از خویش

که غمم هست و ندانم که چرا تنهایم

سه پرده

fariadekhamosh — Mon, 21 Jan 2008 15:09:18 GMT

بغض نمیکنم

روزی من بود و تنهایی و داستانی در زندگی بی زندگی. نفس و بودنی که هیچگاه معنایی جز رویای مادر نداشت. رازی فرو خفته در شبهای گریه آلود پدر و آرزوی مادر و باز هم بودن. با هم بودن. بی هم بودن. سکوت بود و نگاهی معصومانه که باید دریچه ای میشد برای رویای زیبای زندگی که نشد و شد قابی خالی برای هر کلام از معنای بی مفهوم زندگی . قد کشیدن. سرکوب شدن. تلف شدن. پلاسیدن. پوچ شدن و بزرگ شدن بی درک رویایی کودکانه و عروسک و آغوشی حتی سرد. من بود و تنهایی.

گریه نمیکنم

من بود و تنهایی غبار گرفته بر درگاه همیشه بودن . من بود و نیستانی بی آهنگ و بی آواز و حتی حکایت و شکایت. من بود و اشک این نیاز فرو ریخته در دل و فرو خورده در چشم. آرزو بود و ابری خالی بر بالای سر برای نقشینه کردن آرزوها و رویاها و دستی که آن همه نقش را در چشم بر هم زدنی سراب کند و بماند تشنگی. سکوت بود و سبزینه ی متعفن بودن. زورقی نبود. دریایی نبود. ساحلی نبود . اصلاً آبی نبود. هر چه بود تشنگی و سکوت و سیاهی و سکوت بود و بس. باور کن. باور کن که حتی دیگر رویایی نبود . آرزویی نبود.

آه نمیکشم

گذشت سرنوشت بی که توان آن را از سر نوشت. بی عروسک بی عشق و بی رویا و بی ........ حال ایستاده بر بلندای قلبی که حتی سوزی برای آههای نسروده اش ندارد. هر آنچه هست تنهایی و تنهایی و تنهایی هزار ساله و مکرر که پینه بست در دل و یکی شد با خون. خستگی از بی پر و بالی و بی آسمانی که بتوان حتی در خواب ستاره هایش را چید. هر آنچه زمزمه شد به جای سکوت واژه ایست که به جای لبخند بر روی لبانم دوخته شد تنهایم تنها. اما باور کن هیچگاه و هچیگاه بغض نمیکنم. گریه نمیکنم. آه نمیکشم.

نازی.tn

السلام عليك يا اباعبدالله

fariadekhamosh — Sat, 12 Jan 2008 21:11:18 GMT

سروها افتاده از پا ریخته گلها به خاک

یک به یک غلطیده در خون عاشقان سینه چاک

این که خون گرید هنوز زخمهای پیکرش

از جفای دشمنان شد دو تا فرق سرش

نور چشمان حسین او علی اکبر است